Norveç'in 'Viking kürek' tezahüratı: arkasındaki gerçek Viking tarihi

Norveç'in bu yılki Dünya Kupası'ndaki koşusu, beklenmedik bir kültürel ihracat üretti: taraftarların stadyum tribünleri boyunca kollarını birlikte ileri geri çekerek ritmik biçimde şarkı söylerken uzun gemi tayfalarının kürek çekme hareketini taklit ettiği senkronize bir tezahürat olan "Viking kürek". Yayıncılar ve rakip taraftarlar bu gösteriye hayran kaldı ve tezahürat, turnuvanın tekrarlayan görsel imzalarından biri haline geldi. Ancak tarihçiler, Viking kürek tezahüratlarının arkasındaki gerçek tarihin, stadyum versiyonunun ima ettiğinden oldukça daha tuhaf ve eski olduğunu söylüyor.

Kürek çekmek, Viking Çağı denizcileri için, özellikle rüzgar kesildiğinde ya da bir uzun geminin kıyı boyunca ya da bir nehir yukarı doğru hassas biçimde manevra yapması gerektiğinde saatlerce ya da günlerce sürebilen muazzam derecede zorlu bir fiziksel görevdi. Birlikte çeken düzinelerce kürekçiyi koordine etmek isteğe bağlı değildi; senkronize olmadan kürek çeken bir tayfa enerji israf ediyor ve kürekleri ya da geminin yapısal bütünlüğünü zarara uğratma riski taşıyordu; bu da bir tür ritmik koordinasyonu salt bir gelenekten çok pratik bir zorunluluk haline getiriyordu.

Mevcut sınırlı yazılı ve arkeolojik kanıtlarla çalışan tarihçiler ve arkeologlar, Viking denizcilerinin kürekçileri senkronize tutmak için muhtemelen ritmik tezahüratlar, iş şarkıları ya da basit sesli sayımlar kullandığına inanıyor; bu, Akdeniz kadırga tayfalarından daha sonraki deniz geleneklerine kadar, sürdürülen dönemler boyunca koordineli insan gücüyle kürek çekmenin gerekli olduğu her yerde, tarih ve coğrafya genelinde denizcilik kültürlerinde yaygın bir uygulama.

Özellikle Viking kürek tezahüratlarını tanımlayan doğrudan metinsel kanıt zayıf, çünkü dönemin sözlü kültürü geriye az yazılı kayıt bıraktı ve destanlar dahil hayatta kalan çoğu Nors edebi kaynağı, tanımladıkları olaylardan nesiller sonra bestelendi ve yazıya döküldü; sıklıkla tarihsel hafızayı sonraki edebi süslemeyle karıştırdı. Var olan kanıtlar, var olduğu yerlerde bu iş tezahüratlarının modern popüler kültürde bazen hayal edilen ciddi, askeri işler olmasının olası olmadığını gösteriyor.

Nors kültürel kaynakları daha geniş olarak, kaba mizah, övünme, hakaret yarışmaları ve müstehcen dizeye güçlü bir iştahı olan bir denizcilik kültürü betimliyor; bu türler, özellikle kürek tezahüratları ayrıntılı biçimde kaydedilmemiş olsa bile, hayatta kalan Nors şiirinde ve destan edebiyatında iyi belgelenmiş. Dönemin daha geniş sözlü kültürünü inceleyen tarihçiler, uzun kürek çekme dönemlerinde kullanılan herhangi bir ritmik iş tezahüratının, tondan, sonraki romantize yeniden anlatımlarda Viking kültürüne sıklıkla yansıtılan daha ciddi, ağırbaşlı imgeden çok, bu daha yalın geleneklere yakın olmasının makul olduğunu öne sürüyor.

Viking kültürünün popüler, sıklıkla törensel imgesi ile daha karmaşık, daha saygısız yaşanmış gerçekliği arasındaki bu boşluk, tarihçilerin döneme şimdi nasıl yaklaştığında tekrarlayan bir tema. Vikinglere dair modern popüler algının çoğu -katı onur kodlarına bağlı ciddi savaşçı-şairler- yazılı kaynakların ve arkeolojinin aslında desteklediği parçalı ve sıklıkla daha sıradan tabloya değil, 19. yüzyıl Romantik milliyetçiliğine ve sonraki popüler kültüre daha çok borçlu.

Norveç futbol takımının tezahüratı, bu ışıkta, doğrudan bir yeniden inşadan çok tarihsel çağrışım üzerine gevşek biçimde inşa edilmiş ilginç bir modern icat edilmiş gelenek örneğini temsil ediyor. Viking Çağı denizcilerinin bugün taraftarların sergilediği stadyum tezahüratıyla aynı olan herhangi bir şey icra ettiğine dair belirli bir tarihsel kayıt yok; bağlantı, belgelenmiş bir tarihsel uygulamayı canlandırmaktan çok, Norveç'in Viking Çağı mirasından ulusal kimlik ve futbol gösterişi kaynağı olarak yararlanan tematik ve sembolik bir bağlantı.

Tarihçiler bunun tezahüratı tarihsel olarak anlamsız kılmadığını belirtiyor. Modern uluslar, düzenli olarak paylaşılan kültürel semboller inşa etmek için derin geçmişlerinin seçici biçimde hatırlanan ve yeniden hayal edilen versiyonlarından yararlanıyor ve futbol stadyumları, ister milli marşlar, ister bölgesel tezahüratlar, isterse Norveç'in durumunda olduğu gibi, ülkenin kendi tarihini anlama biçiminin merkezinde kalmaya devam eden bir denizcilik mirasına stilize bir gönderme yoluyla olsun, uzun süredir tam olarak bu türden bir kimlik performansı için mekan olarak hizmet etti.

Viking Çağı deniz kültürünü inceleyen tarihçilere göre, Viking kürek tezahüratını sıra dışı derecede uygun bir icat edilmiş gelenek örneği yapan şey, doğrudan belgesel destek olmasa bile gerçek bir altta yatan gerçeği yansıtması: koordineli grup çabası gerçekten Viking denizciliği için gerekliydi ve ritmik seslendirme, bir biçimde, tayfaların bir uzun gemiyi açık suda kürek çekmenin fiziksel olarak yorucu işini nasıl yönettiğinin gerçekten bir parçası olmuş olması muhtemel.

Herhangi bir Viking tayfasının bu turnuvada taraftarların benimsediği stadyum tezahüratına benzeyen bir şey söyleyip söylemediğinden bağımsız olarak, gösteri, tarihçilerin popüler tarihin sıklıkla en iyi yaptığı şey olarak nitelendirdiği bir şeyi başarmış oldu: gerçek ama az belgelenmiş bir tarihsel uygulamayı, kesin ayrıntıları kaybolmuş olsa ve muhtemelen her zaman kaybolmuş kalacak olsa bile, geçmiş ile şimdi arasında yaşayan, hissedilen bir bağlantıya dönüştürmek.