Erkek çocuklarda ruh sağlığı krizi: 170 yıllık bir New York kulübünün sırrı

Son yıllarda araştırmacılar, erkek çocuklar ve genç erkekler arasında derinleşen bir ruh sağlığı krizine dikkat çekiyor: artan yalnızlık, düşen okul başarısı, azalan sosyal bağlar ve yükselen intihar oranları. Bu tabloya kalıcı bir çözüm arayışı sürerken, New York'un merkezinde bir asırdan uzun süredir faaliyet gösteren küçük bir kurum, sessizce kanıtlanmış bir modeli uyguluyor: Boys' Club of New York (BCNY).

BCNY, düşük gelirli ailelerden gelen binlerce erkek çocuğa ders sonrası programlar, spor, sanat atölyeleri ve akademik destek sunuyor. Ancak kurumun asıl gücü, sunduğu etkinliklerin içeriğinden çok, bu etkinliklerin nasıl yapılandırıldığında yatıyor: tutarlı yetişkin varlığı, uzun soluklu mentorluk ilişkileri ve gerçek bir aidiyet duygusu.

Kulübün liderleri, programın temelinde "bağlanma" kavramının yattığını vurguluyor. Bir çocuğun haftada bir kez değil, yıllar boyunca aynı yüzleri görmesi, aynı mekâna geri dönmesi ve orada kendisini tanıyan yetişkinlerle karşılaşması, güven inşa etmenin anahtarı olarak tanımlanıyor. Bu sürekliliğin, tek seferlik müdahale programlarının sağlayamadığı bir etki yarattığı belirtiliyor.

Uzmanlar, erkek çocukların duygusal ihtiyaçlarını ifade etme biçiminin genellikle kızlardan farklı olduğuna dikkat çekiyor. Doğrudan duygusal konuşmalar yerine, birlikte bir şeyler "yapmak" — basketbol oynamak, bir proje üzerinde çalışmak, bir yarışmaya hazırlanmak — erkek çocuklar için güven kurmanın ve açılmanın daha doğal bir yolu olarak görülüyor. BCNY'nin programları da tam olarak bu prensip üzerine inşa edilmiş durumda.

Araştırmacılara göre, erkek çocuklardaki yalnızlık krizinin kökeninde yalnızca bireysel etkenler değil, toplumsal değişimler de yer alıyor: geleneksel topluluk yapıların zayıflaması, dijital etkileşimin yüz yüze ilişkilerin yerini alması ve erkeklerin duygusal destek arama konusunda hâlâ karşılaştığı toplumsal engeller. Bu bağlamda BCNY gibi kurumlar, kaybolan bir sosyal dokuyu yeniden örmeye çalışıyor.

Kulübün mentorları arasında, kendisi de gençken BCNY'den faydalanmış ve şimdi aynı programda görev alan yetişkinler bulunuyor. Bu döngüsel yapı, çocuklara yalnızca bir yetişkin modeli değil, kendi geleceklerine dair somut bir örnek de sunuyor.

Uzmanlar, bu tür yapıların ölçeklendirilmesinin zor olduğunu kabul ediyor. BCNY'nin başarısının büyük ölçüde onlarca yıllık kurumsal hafızasına, istikrarlı finansmanına ve New York'un belirli mahallelerine kök salmış olmasına bağlı olduğu belirtiliyor. Yine de araştırmacılar, modelin temel ilkelerinin — süreklilik, aidiyet ve ortak etkinlik üzerinden bağ kurma — başka bağlamlara da uyarlanabileceğini düşünüyor.

Giderek daha fazla okul ve toplum örgütü, erkek çocuklara yönelik programlarını tasarlarken bu ilkelerden ilham almaya başladı. Bazı eğitimciler, kısa vadeli "farkındalık" kampanyaları yerine, uzun soluklu ve tutarlı ilişkiler kurmaya odaklanan modellerin daha kalıcı etkiler yarattığını savunuyor.

BCNY'nin hikâyesi, erkek çocukların ruh sağlığı krizine karşı tek bir sihirli çözüm sunmuyor. Ancak yüz yılı aşkın süredir aynı ilkelerle çalışan bu kurum, karmaşık bir sorunun çözümünün bazen yeni bir teknoloji ya da müdahale değil, eski ve basit bir gerçek olabileceğini hatırlatıyor: düzenli olarak orada olmak.

Uzmanlar, bu tür toplulukların desteklenmesinin — okullarda, mahallelerde ve spor kulüplerinde — erkek çocuklar arasındaki yalnızlık salgınıyla mücadelede önemli bir rol oynayabileceği konusunda hemfikir.